Η παρατεταμένη ανομβρία και η δραματική μείωση της στάθμης του νερού στο φράγμα της Ευρέτου έφερε ξανά στο φως, ύστερα από δεκαετίες, ένα κομμάτι της ιστορίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας.
Πρόκειται για το γεφύρι της Ευρέτου. Ένα λιτό, μονότοξο πέτρινο γεφύρι μάρτυρας μιας άλλης εποχής.
Η αποκάλυψη του γεφυριού, όχι από κάποια αρχαιολογική σκαπάνη, μας θυμίζει από τη μιά την πολιτιστική μας κληρονομιά αλλά ταυτόχρονα μας φέρνει αντιμέτωπους με τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, της λειψυδρίας και της κακής διαχείρισης των υδάτινων πόρων. Το ταπεινό αυτό γεφύρι της Ευρέτου, μοιάζει να ξεπροβάλλει μέσα από τις ρωγμές της ξηρασίας.
Πριν από την κατασκευή του φράγματος, το γεφύρι διέσχιζε το νερό του ποταμού της Ευρέτου που πηγάζει από τον Σταυρό της Ψώκας.
Παρόλο που δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες για την ιστορία του γεφυριού, ωστόσο κάτοικοι του πλέον εγκατελειμμένου χωριού της Ευρέτου υποστηρίζουν ότι κατασκευάστηκε κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας.
Το γεφύρι της Ευρέτου αποτελούσε μέρος ενός οδικού δικτύου το οποίο συνέδεε την κοινότητα της Ευρέτου με γειτονικές κοινότητες όπως τη Σίμου, τη Λουκρούνου και το Τζιερέπι αλλά και με την Πάφο.
Εξυπηρετούσε στη διακίνηση των κατοίκων αλλά και στη μεταφορά προϊόντων από και προς την Πάφο.